ZAMANINDA...

Biz eskiden güzel çocuklardık. Teknoloji yoktu elimizde. Sabahtan kimle buluştuysak onunla devam ederdik günümüze. Oturduğumuzda bir yere adam gibi muhabbet eder neye odaklandıysak onunla ilgili zaman harcardık. Öyle dakika başı yer değiştirilmezdi Ahmet abiler Mehmet abiler ve kafeleri vardı. Oturduk mu kalkmazdık uzun saatler. Birbirimizle zaman geçirirdik telefonumuzla değil. Akşam eve 7 de gelicem anne dediğinde sıkıyosa geç kal bakalım. Sevgiline ne söyleyeceksen yüzüne karşı gözlerine karşı söylerdin nerde mesaj atmak, facebooktan resim beğenmek. Mis kokardı mektuplar. Anlamlıydı herşey ve bir o kadar değerli. Buluşma saati akşamdan tayin edilirdi. . Öyle son dakikaya bırakılmazdı.

Şimdi öylemi herkesin elinde akıllı telefon kimse kimsenin yüzüne bakmıyor sohbet desen sadece facebookta. Dostluk bağı yok. Herkes herşey gelip geçici. Anlık olaylardan ibaret hayat. Ne bir planın var hayata dair nede idealin. Mehmet Amcanın bakkalı da yok veresiye alacağın heryer ya Migros oldu ya da Bim. İçinden misket çıkan ABC toz deterjanlar da yok. Ya da sokakta gazoz kapağı oynayan çocuklar. Ya Allah aşkına ne oldu bize ? Ne oldu da bu kadar yozlaştık.

                Geçen ortağım Hasan Beyle alışveriş yaptığımız marketten çıktık. 2 tane erkek lise öğrencisi yolda yürüyorlar. Kulaklarında küpe takılı. Ben dayanamayıp sordum tabi 

-ya arkadaşlar okulda küpeye izin veriyorlar mı?   (çünkü biz jöle sürdüğümüzde bir sürü laf işitirdik) gençten cevap geldi tabi

-“ya abi tabiki kızıyorlar gizli gizli takıyoruz ama kızlara bir şey demiyorlar bize kızıyorlar gıcık herifler”.

Bizden gelen tepki şaşırarak oldu tabi ki ; işiniz zor abicim ya kızlara izin veriyorlarsa sizede vermeleri lazım tabi. Dedik.

                Bizim zamanımızda mümkünmüydü ya. DEĞİLDİ….